Week 4: You've got mail

Halootjes!!! Hier weer eens een blog vanuit het hele zonnige Thessaloniki! Waarschijnlijk zal dit de laatste zijn... Nou ja vanuit Thessaloniki dan ;-) Zondag zal ons vliegtuig om 16:35 vertrekken richting Lesbos. Weer naar een nieuw plekje met nieuwe uitdagingen. Ik ben heel benieuwd.


Deze week hadden we een teamlid meer. We waren niet meer met 7 maar met 8 mensen. Maandagavond laat is er iemand van het leiderschapsteam van Heidebeek overgevlogen om deze week met ons door te kunnen brengen. Hij komt de leiders ondersteunen en kijken hoe het gaat met ons individueel en als groep. Daarnaast kwam hij met een koffer gevuld met post vanuit Holland! We hebben hier geen tv en moesten dus met de kerstdagen de films van Home alone missen. Maar laat ik die nu juist op dvd hebben. Dus ik had aan mijn mama gevraagd of ze die op wilde sturen. En ja hoor we hebben ze binnen! Namens het hele team dank daarvoor :-D! Naast de dvd's heb ik ook een hoop kaarten en brieven gehad, waarvoor veel dank! Leuk om post te ontvangen vanuit Nederland.


Wat we deze week precies gedaan hebben weet ik niet zo heel goed meer. Wel weet ik dat we maandag weer naar de vluchtelingen zijn gegaan. De afgelopen keren zijn we naar het tankstation geweest waar de bussen moeten wachten voordat ze 1 voor 1 door kunnen rijden naar de grens. Nu zijn we naar de grens gegaan. Voordat de vluchtelingen de grens oversteken krijgen ze medische hulp, dekens, droge kleding, eten en drinken. Voor elke hulp is er een aparte tent waar de vluchtelingen in een rij voorbij moeten lopen. Wij hebben geholpen in de tent met de kleding. Wanneer ze op slechte schoenen liepen, kregen ze andere of wanneer hun kleding nat was kregen ze droge kleding. Alles was goed georganiseerd en liep vredig en rustig. Er loopt veel politie rond die de vluchtelingen soms wat opjagen. Als ze vonden dat alles te langzaam ging, zeiden ze dat de grens zou gaan sluiten. Dit was meer een dreigement om ons tot spoed aan te sporen dan dat ze het ook werkelijk van plan waren. Voor zover ik weet zijn er twee organisaties hier bezig: artsen zonder grenzen en UNHCR. Deze mensen zijn vooral actief in de tenten met medische hulp, dekens, eten en drinken. In de tent met kleding werken vooral vrijwilligers of individuele personen. Tussen de bedrijvigheid door spraken we met die mensen over waar ze vandaan kwamen en wat hun motiveert om dit werk te doen. De grootste drijfveer is dat men IETS wil doen. Ze kunnen niet stilzwijgend toekijken. Ik heb ook een gesprek gehad met een rechter. Hij leefde voor het geld totdat hij zo geraakt werd door de verhalen van de vluchtelingen. Hij heeft veel geld verzameld en is in zijn vakantie gaan helpen bij de grens. Een bijzonder verhaal en een heel tof gesprek.


Een andere highlight uit deze week was de woensdagavond. We zijn toen met het team naar de 'bovenburen' gegaan. Boven ons zit het Victory Center; een Nigeriaanse kerk. De afgelopen weken hadden we al veel geluid gehoord van boven en nu waren we zo nieuwsgierig dat we er maar eens naar toe zijn gegaan. Het was een hele belevenis: max 15 mensen, het geluid zo hard dat mijn oren soms wat zeer deden, heel vaak 'praise the Lord' gehoren waarop de mensen in de kerk volmondig 'halleluja' antwoorden, een samenvatting krijgen na de preek, mensen vragen kunnen stellen die beantwoord worden door degene die het antwoord denken te weten en een hele swingende worship. Het was echt een belevenis! Wij zelf mochten ons drama doen wat zij ook erg leuk vonden.


Nu het bijna voorbij is hier in Thessaloniki merk ik dat ik extra aan het genieten ben van de omgeving. Donderdag zijn we ook weer naar de grens gegaan en onderweg heb ik zulke mooie plaatjes gezien, net schilderijen. Ik zag de met sneeuw bedekte bergtoppen die boven een donker wolkendek uitstaken. De zon scheen erop waardoor de sneeuw nog witter leek. En aan de andere kant van de weg hingen de wolken juist boven de bergen als een kroon op de imposante berg. Op een gegeven moment reden we zelf de wolken in. Mist. Hele dichte mist. We konden nog geen 20 meter vooruit kijken. En na een tijdje gereden te hebben, klaarde het ineens weer op: strak blauwe lucht en een warme zon. Toen ik achterom keek zag ik de mist als een witte deken over de bergen liggen. Het was zooo bijzonder mooi! Ik hoop nog een keer foto's toe te voegen, maar die zullen nooit kunnen weergeven wat ik gezien heb.


Dit was het voor nu. Ik hoop jullie snel weer op de hoogte te kunnen brengen op Lesbos. Geen idee of we internet daar hebben dus dat is nog een verrassing. Have fun and goodbye.